در تمام مدت دوری از زندگی وب لاگی در حال نوشتن داستانی بودم که گاهی فکر می کنم بعد از صرف وقت زیاد باید تکه تکه شود و به زباله دانی ها سپرده شود زیرا که کلیشه بودن . بی نظمی و همه ی آنچه که در زندگانی انسان ها چه پاک و مطهر و چه فاسد و حیوانی رخ می دهد را شامل می شود . زیرا که زیبایی اش با داشتن زشتی رنگ می بازد (( همه ی آنچه که می بینم )) من نه به طبقه بورژوا ومذهبی و یا بی قید تعلق دارم ونه به طبقه متوسط  و نه به... من همانم که هستم اما آنچه که می بینمو می شنوم  با آنچه برداشت می کنم  تفاوتی ندارد . 

چیزی ارزشمند تر از همین امروز نیست.

در خاطرات  کودکانه ی یک پشت بام کاهگلی بر فراز کشتزار های جوانی که از هجوم ملخها می ترسیدند . چقدر باید پرداخت؟

او چه بی رحمانه وارد خلوت من شد و آن را به هم زد فقط با یک سوال   ؟؟ خانم می بخشید میتونم بپرسم ساعت چنده؟؟ با شنیدن این کلمات ذهن و روح و جسم من به دنیای واقعی پیوند داده می شوند.

چه زیباست عاشق شدن در انتهای دوست داشتن و چه تلخ است عاشق شدن در ابتدای دوست داشتن.