زمان چه زود می گذره مثل باد  چه زود   بیست  یک سال از عمرم گذشت .

گاهی به خوشی و گاهی به ناراحتی

از مرز زمان گذشتیم و در این سوی زمان در مرز بین جوانی و کودکی در نیمه راه این زندگی و در وسط میدان تلاش  و نبرد ماندیم بی تجربه و با احساس، بی تفکر و مغرور، به همراه اشتباهات فراوانی که گذشت زمان مجبورمان می کند فراموششان کنیم ولی خاطرات همچنان در ذهنمان باقیست و تلنگری کافیست تا ذهن آشوب زده ی مان را به تلاطم وادارد و به خاطر آورد.

من زندگی کردم زمانی به خود می نگریستم و میگریستم خام بودم و بی تجربه کودکی که همه چیز می داند ولی هیچ نمی فهمد وبر این بی تجربگی می خندیدم عواطفم اما قویتر بود از آنچه که هست

و گذشتم و نامردی ها ستم ها ظلم ها را دیدم و شاید زمانه را شناختم و حالا نه با تجربه ام و نه خام اما توان تصمیم گیری درست را ندارم و باز هم گریستم بر این ناتوانی بر این که باید من بمانم و همچنان تجربه کنم و گاهی ناامیدانه از خداوند یا طلب استغفار می کردم یا آرزوی مرگ و زندگی می گذرد و من اندیشه کنان همچنان به این می اندیشم که تلاش تا کی؟ زخم زبان شنیدن تا کی ؟ زیر بار ظلم رفتن تا کی؟ تا کی اشتباه؟ و تبرئه کردن خودمان که انسان جائز الخطاست یا واجب الخطا؟

عشق گاهی عقلمان را با خود می برد به جائی به سرزمینی که جای من نیست

و باز بر رفتن یاران اشک ریختن و بر جدائی دوست ان اشک ریختن و به یاد آوردن این که یکی رفت و یکی ماند تا در این دنیا بیشتر در

منجلاب فساد فرو رود و تلاش کند و به اوج خستگی برسد و در اوج خستگی اشتباه کند و تنبیه شود

و گریستیم و زمانی خودمون شدیم اشک چشمای یه نفر که همین نزدیکیها ادعا می کرد دوستمون داره ولی حالا من و تو دیگه همون کودک ساده لوح قبلی نیستیم و مثلا گول نمی خوریم و می شکنیم دل همه ی اونهائی که د وستمون دارند ولی ما در دوراهی عقل و احساس مسیر عقل را درپیش گرفتیم و شکستیم دلش را و باز بر این دل شکستگی گریستیم ولی هیچ گاه این گریستن فایده ای نداشته است و فایده ای هم ندارد .

ولی همچنان می گریم بر بی وفائی روزگار و این که چرا من همان کودک ساده دل و یا صفایی نیستم که قبلا بودم  .

و من مجبورم اشک هایم برای غروب های فردا نگاه دارم و همچنان بمانم در این بیغوله ترسناک و انتظار کمک داشته باشم از کسی که فریادرس همگان است.